Dam dowód, że żyje:

- kichnę nie zamykając oczu,

- oddychać będę wstrzymując dech,

- ze spokojem denerwować się będę,

- będę stać na krawędzi, nie chcąc spaść w dół,

- zahamuje w połowie,

- dodam gazu na samym końcu,

- z miłości usnąć będę mogła swobodnie,

- znajdę Anioła w piekle,

- odnajdę Diabła na Ziemi.

Permanentną sraczkę powodują niby-obcy-sobie ludzie koczujący w pokoju obok. Ich krtanie rytmicznie miotają mijające się nawzajem słowa. Bezsensowne, bezcelowe, raniące. Wokół nich rozrzedzone powietrze gasi resztki spokoju. Przełykam z całych sił, nie łzy, lecz złość. Zegar w mojej głowie leniwie odlicza godzinę, w której eksploduje.
Stonowana harmonia rodzinna, a w jej centrum złośliwość i chamstwo.
Niby idealna dramaturgia, co?

Idealna, ale gówniana...

Nieśmiało wychyliłam głowę spod kołdry, z uwagą wsłuchałam się w bicie serca i słabnący oddech. Dotknęłam rozgrzanych policzków, a nozdrzami wciągnęłam resztki ciepłego, gęstego i wilgotnego powietrza.
Tak - przekonałam się, to stało się naprawdę.
Za jakiś czas sprawdzę ponownie...

Potwory ujawniły ludzką twarz:
- Pan Gosiewski - otwarty i zaskoczony,
- Pan Dorn - gra online, pisze bloga, i uwaga, popija piwko (!)
Nie mogę się doczekać kiedy były premier Kaczyński pokaże ludzką twarz. Przeraża mnie myśl i sposób w jaki ewentualnie mógłby to uczynić...